به گزارش خبرگزاری مهر و به نقل از سایت فدراسیون فوتبال، کارلوس کیروش سرمربی تیم ملی فوتبال در خصوص انتقادات مطرح شده به جواد نکونام، ضمن بیان مطلب فوق گفت: روز شنبه در یکی از روزنامه های صبح که به دنبال ضربه زدن به تیم ملی و کاپیتان آن است، مطلبی نادرست و کذب به چاپ رسید که نیاز به توضیح جهت روشن شدن افکار عمومی دارد.
وی افزود: در درجه اول باید بگویم ما به طور کامل از چاپ سفارشی و خاص این مطلب در این روزنامه مطمئن هستیم و میدانیم این افراد به دنبال چه اهداف و مقاصدی هستند. اینکه چه کسانی و با چه هدفی و برای چه این مطالب نادرست را عنوان میکنند، برای ما روشن و آشکار است. البته اینگونه مطالب در این روزنامه خاص برای نخستین بار نیست که به چاپ رسیده و مطالب نادرست دیگری نیز توسط همین افراد و به سفارش آنها در این روزنامه نوشته شده است.
سرمربی تیم ملی فوتبال ایران در ادامه اضافه کرد: مطلب دومی که باید به آن اشاره کنم، این است که اینگونه مطالب تنها با هدف گمراه کردن افکار عمومی و به صورت کاملا کذب بیان میشود و به هیچ عنوان صحت ندارد.

وی همچنین خاطرنشان کرد: چیزی که بیشتر باعث ناراحتی میشود، این است که چرا پس از صعود تیم ملی به جام جهانی و در یک بازی دوستانه این افراد در مورد عملکرد بازیکنان تیم ملی اعلام نظر میکنند.
کیروش ادامه داد: میخواهم یادآوری کنم این حمله غیرمسئولانه به تیم ملی و کاپیتان آن کاملا به سمت و سوی نقطه قوت تیم ملی و کسی است که تاثیرگذارترین و گلزنترین بازیکن تیم در صعود تیم ملی به جام جهانی بوده و این بازیکن دقیقا همان کسی است که در سال گذشته به عنوان یکی از بهترین بازیکنان آسیا توسط AFC انتخاب شده بود و به خاطر همین رفتارهای نادرست در حال حاضر در فوتبال ایران جایی ندارد.
وی همچنین یادآور شد: برای روشن شدن افکار عمومی و ذهن هواداران باید بگویم من برخلاف رویه همیشگی و عقایدم مجبور به اعلام اطلاعات و آمار بازی کاپیتان تیم ملی هستم. نکونام در بازی مقابل گینه در نیمه اول 5.488 کیلومتر و در نیمه دوم 5.891 کیلومتر و در مجموع بازی 11.379 کیلومتر دوندگی داشت.
سرمربی تیم ملی فوتبال ایران در پایان گفت: قطعا با اعلام این آمار دقیق، مشخص خواهد شد که این افراد دیدگاه نادرستی داشته و به صورت گمراه کننده و غیرمسئولانه نسبت به تیم ملی ایران مطالب نادرستی را به چاپ رساندهاند.
حبیب افتخاری- سعید اکبری: احمدرضا عابدزاده و پسرش امیر، در روزهای آخر اسفند مهمان «عزیز» ما بودند. آنها در این حضور به اندازه دو سه جلسه تمرین خسته شدند؛ به خاطر سؤالات مکرر ما و البته علاقه وافر تمام همکارانمان برای گرفتن عکس یادگاری با احمدرضا و امیر عابدزاده. این گفتوگو را برخلاف همیشه از مسائل غیرفوتبالی شروع کردیم؛ از آبادان، جنگ، بمب و موشک. احمدرضا از داستان کوچشان به اصفهان گفت و از حضورش در فوتبال حرفهای.
* احمدرضا عابدزاده از جایی آمده که هنوز اثرات جنگ در آن دیده میشود؛ آبادان.
آبادان... من در مدرسه سعدی درس میخواندم. از خانه ما تا مدرسه راه زیادی نبود. بعد از مدرسه همیشه سریع میرفتم خانه، وسایلم را میگذاشتم و میرفتم زمین تختی. الان کنار این زمین یک کلانتری زدهاند. از زمینهای آن وقت آبادان برایتان بگویم. گرما بالای 55 درجه بود و آسفالت داغ میشد. پایمان را میگذاشتیم روی آسفالت،گیر میکرد. به زور راه میرفتیم؛ عین آدم آهنی. آنوقتها در محله ما دو باشگاه بود؛ یکی باشگاه جم و یکی جوانان. ما در تیم جوانان بازی میکردیم. آنوقتها هافبک دفاعی بودم. من 8، 9 سال بیشتر نداشتم ولی با بچههای 15 ساله بازی میکردم. یک گلر داشتیم که خیلی خوب گلری میکرد اما دستش شکست. گفتند چهکسی را بگذاریم درون دروازه که ناگهان به اجماع رسیدند من! گفتم نه، نه. من درون دروازه نمیایستم ولی گفتند باید بازی کنی. مسابقه را یک بر صفر بردیم و من در آن بازی کلی توپ گرفتم. از بازی بعدی دیگر من گلر بودم.
*پس روزهای شیرینی بود؛ روزهایی که دیگر تکرار نمیشوند.
ما در فلکه پل خرمشهر و در خانه ویلایی زندگی میکردیم. مثل شهرک غرب تهران. من یک دوچرخه داشتم، با آن میرفتم سر تمرین. یادش بهخیر، سر زمین تا نمیمردیم آب نمیخوردیم! آب نبود. وحشتناک تمرین میکردیم. حتی تیر دروازه نداشتیم. پایههای چراغ ترافیک را میکندیم و میگذاشتیم تیر دروازه. اصلاً داستانهای عجیبی بود.
*و بعدها جنگ شروع شد. اولین روز جنگ یادت هست؟

خطرناکترین بخش یک پرواز، زمان اوج گرفتن یا فرود هواپیماست و زمان حرکت هواپیما در آسمان به ندرت حوادثی به وقوع میپیوندد؛ بنابراین ناپدید شدن ناگهانی هواپیمای مالزی ایرلاینز در صبح روز شنبه بر فراز دریای جنوب چین، کارشناسان را به این فرض رسانده که هر چه اتفاق افتاده، سریع بوده و به خلبانان فرصت ارسال پیام اضطراری نداده است.
به گزارش ایسنا، تحقیقات در مورد آنچه برای پرواز بویینگ 777 از شهر کوآلالامپور مالزی به مقصد پکن روی داده، ممکن است ماهها و حتی سالها طول بکشد.
به گفته تاد کرتیس، مهندس ایمنی سابق بویینگ که روی هواپیمای پهنپیکر 777 کار کرده و اکنون مدیر بنیاد Airsafe.com است، در این مرحله توجهات معطوف حقایقی است که از آنها اطلاع نداریم.
ویلیام والداک که تحقیقات سوانح را در دانشگاه امبری رایدل تدریس میکند، در این باره میگوید: اگر یک اشکال فنی جزئی وجود داشت یا حتی موضوع مهمتری مانند از کار افتادن هر دو موتور هواپیما، خلبانان احتمالا فرصت داشتند تا با پیام رادیویی کمک درخواست کنند. عدم درخواست کمک نشان میدهد که اتفاقی بسیار ناگهانی افتاده است.
با این وجود، کارشناسان هشدار میدهند هنوز زود است هر گونه احتمالی را منتفی بدانیم. بهترین نشانهها با بازیابی آمار پرواز و رکوردرهای صوتی و بررسی لاشه هواپیما به دست خواهد آمد.
بر اساس گزارش آسوشیتدپرس، بویینگ 777 یکی از بهترین سابقههای ایمنی را در تاریخ هواپیمایی دارد و برای نخستین بار در ژوئن سال 1995 وارد فعالیت شد و 18 سال را بدون حادثه مرگبار سپری کرد. البته این رکورد بدون تلفات با سانحه هواپیمای آسیانا در ژوئیه سال 2013 که در جریان آن سه نفر از 307 مسافر جانشان را از دست دادند، به پایان رسید.
پرواز شنبه مالزی ایرلاینز که حامل 239 مسافر و خدمه بود، دومین سانحه مرگبار این نوع هواپیما محسوب میشود. دو سوم مسافران این پرواز از چین و سایرین از آسیا، آمریکای شمالی و اروپا بودند.
جان گوگلیا، یکی از اعضای سابق کمیسیون ملی ایمنی حمل و نقل آمریکا معتقد است بویینگ 777 یکی از قابل اطمینانترین هواپیماهایی است که تاکنون ساخته شدهاند.
برخی از دلایل احتمالی ناپدید شدن این هواپیما ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- از هم پاشیدن بدنه هواپیما یا خرابی موتور رولز رویس ترنت 800: با توجه به سابقه طولانی و رکورد ایمنی هواپیما، کارشناسان چنین احتمالی را بعید میدانند.
- آب و هوای بد: تمامی شواهد گویای این است که در زمان پرواز هواپیمای مالزی ایرلاینز آسمان صاف بوده است.
- منحرف شدن خلبان از مسیر: این احتمال نیز بعید است زیرا در این صورت رادارها میتوانستند موقعیت هواپیما را نشان دهند.
- بمب گذاری: هواپیماهای متعددی به دلیل بمب گذاری سقوط کرده اند از جمله پرواز 103 پان ام بین لندن و نیویورک در دسامبر سال 1988 و پرواز ایرایندیا در ژوئن سال 1985 بین مونترال و لندن و همچنین پرواز یک ایرلاین فرانسوی که در سپتامبر سال 1989 در صحرای بزرگ آفریقا منفجر شد.
- ربودن: ربودن هواپیما بعید به نظر میرسد زیرا هواپیماربایان معمولا هواپیما را در فرودگاه به زمین مینشانند و معمولا درخواستهایی دارند اما ربودن به شیوه 11 سپتامبر 2009 که تروریستها هواپیما را در اقیانوس انداخته باشند، ممکن است.
- خودکشی خلبان: دو سانحه بزرگ شامل پرواز سیلک ایر و پرواز هواپیمایی مصر در اواخر دهه 1990 روی داد که تصور میرود به صورت عمدی از سوی خلبانان صورت گرفت. تحقیقات دولتی هرگز رسما اعلام نکردهاند که این سانحهها خودکشی بوده اما کارشناسان سانحه معتقد بودند اقدام عمدی خلبانان عامل آن بوده است.
- شلیک تصادفی ارتش یک کشور: در سپتامبر سال 1983 یک پرواز هواپیمایی کره از سوی یک جنگنده روسی ساقط شد.
مقامات شرکت هواپیمایی مالزی اعلام کردهاند این هواپیما آخرین بار 10 روز قبل بازرسی شده بود و در شرایط مناسبی بود. از سوی دیگر طبق آخرین گزارشها، مالزی جست و جو و تحقیقات در مورد این سانحه را برای یافتن محل سقوط هواپیما افزایش داده است. هواپیماهای نیروی هوایی ویتنام دو لکه نفتی بزرگ را نزدیک محلی که هواپیما ناپدید شده شناسایی کرده اند اما با وجود تایید این لکهها هیچ نشانه ای از لاشه هواپیما وجود ندارد.
تمامی مسافران این پرواز مورد تحقیق قرار گرفتهاند و توجه ماموران به چهار نام معطوف شده که با گذرنامههای مسروقه پرواز کردهاند.
گروهی از کمیسیون ملی ایمنی حمل و نقل آمریکا به مالزی رفته تا به محض شناسایی محل سقوط هواپیما در محل حاضر شود.
